آرامم می کند...

و تنها از تو می خواهم، و تو ای تنها یاورم و باورم... مرا به «راه» درست هدایت فرما، مسیر آنانی که لذت رستگاری را برآنها چشانده ای. ای یگانه راهنما...

و چه شروع برگزیده ای دارد در نص قدردانی و حمدش. انگار شکی نیست که در پایان لذت این «راهنمایی شدن» نصیب گوینده خواهد شد. چه شکی وقتی که می دانی او به یک اندازه پروردگار مهربان عوالم گمرهان و راه یافتگان است....