Lilypie Kids Birthday tickers
 
آینده
 
 
یادداشت های روزانه
 
بلاگفا همه نوشته های یک سال پیشم را خورد. از این جا و آن جا و به کمک وبسایت هایی که عکس فریز شده وبلاگ ها را در جستجوهای مقطعی گرفته و نگه می دارند بخشی از آرشیو را برگرداندم اما کامنت های خوانندگان؛ نطرهای خصوصی و پست های شخصی گفتمان های پسرم را از دست دادم. 

***

تا مدتی خشم اجازه دست به قلم بردن به من نمی داد. مدتی طول کشید تا بی غرض به این از کف دادگی عمیق نگاه کنم. خودم هم در این میان بی تقصیر نبوده ام. البته که در کپی برداری از نوشته هایم سستی به خرج داده ام. اما آن چه که در این میان عذاب آور است، صبر بیش از اندازه ای است که حالا که نگاه می کنم می بینم هشت سال طولانی در قبال بلاگفا نشان دادم. همیشه به کمبود ها و کاستی هایی که وجود داشته با دیده اغماض نگریسته ام. به این که به روز شدنش تابع شرایط روز جامعه است، به اینکه پست های دیر سیو شده را می خورد، به این که بارگزاری عکس در آن ساده نیست،  و هزار نکته ریز و درشت دیگر. حتی امروز هم شاید اگر نوشته ای که مدیر(های) این موسسه منتشر کرده اند نبود، باز هم کبک وار و سر بر برف، تحمل می کردم آن چه را که بر سرم می آورند. توضیحاتی که در پایان آن نویسنده منت می گذارد بر سر وبلاگ نویس که :«پولی نپرداخته اید پس از ما طلبی ندارید». کسی نیست بگوید که پس پول این همه آگهی  که سال هاست گوشه وبلاگ هایمان را آلوده کرده در جیب کسی رفته است. غرامتی که شرکت طرف قرارداد به شما پرداخته است چطور؟ یا باور کنیم که آن ها هم با یک معذرت خواهی مشابه راضی تان کرده اند؟ بگذریم از اینکه اگر همه داد و ستد های قابل احتران بر اساس پول باشد هیچ سنگ اخلاق مدار در جامعه بر سنگ دیگر بند نمی شود.

آخر چطور ممکن است موسسه ای که درآمد آن قرار است از امانت گرفتن نوشته آدم ها حاصل شود، چنین در نگهداری سرمایه خود بی خردی بورزد و حتی گرفتن کپی بلاگ ها را به سرور آن سوی آبها سپرده باشد؟ معذرت خواهی دیر و پر ادعایتان دلم را به درد آورد. بلاگفای عزیز، خجالت آور است، خجالت آور! 

***

چه فایده؟ این آبی است که ریخته و گریه بر آن هیچ دردی را دوا نمی کند. گذشته را فقط می توان چراغ راه آینده کرد .یک وبلاگ دیگر ساخته ام در ورد پرس به این آدرس: 

https://ayandehma.wordpress.com/

نوشتنم در بلاگفا ادامه خواهد داشت، اما به صرف یک رونوشت، یک گرته ساده از وبلاگ دیگر. بلاگفا دیگر خانه من نیست!


برچسب‌ها: خودنگارانه
 |+| نوشته شده در  جمعه ۲۶ تیر۱۳۹۴ساعت 22:35  توسط لیلی  | 
يک لحظه داغم مي کشي يک دم به باغم مي کشي
پيش چراغم مي کشي تا وا شود چشمان من
 
-----

پوشیده چون جان می روی اندر میان جان من

سرو خرامان منی ای رونق بستان من

چون می روی بی‌من مرو ای جان جان بی‌تن مرو

وز چشم من بیرون مشو ای مشعله تابان من

هفت آسمان را بردرم وز هفت دریا بگذرم

چون دلبرانه بنگری در جان سرگردان من

تا آمدی اندر برم شد کفر و ایمان چاکرم

ای دیدن تو دین من وی روی تو ایمان من

بی پا و سر کردی مرا بی‌خواب و خور کردی مرا

در پیش یعقوب اندرآ ای یوسف کنعان من

از لطف تو چون جان شدم وز خویشتن پنهان شدم

ای هست تو پنهان شده در هستی پنهان من

گل جامه در از دست تو وی چشم نرگس مست تو

ای شاخه‌ها آبست تو وی باغ بی‌پایان من

ای جان پیش از جان‌ها وی کان پیش از کان‌ها

ای آن بیش از آن‌ها ای آن من ای آن من

چون منزل ما خاک نیست گر تن بریزد باک نیست

اندیشه‌ام افلاک نیست ای وصل تو کیوان من

بر یاد روی ماه من باشد فغان و آه من

بر بوی شاهنشاه من هر لحظه‌ای حیران من

ای جان چو ذره در هوا تا شد ز خورشیدت جدا

بی تو چرا باشد چرا ای اصل چارارکان من

ای شه صلاح الدین من ره دان من ره بین من

ای فارغ از تمکین من ای برتر از امکان من

 |+| نوشته شده در  پنجشنبه ۱۰ اردیبهشت۱۳۹۴ساعت 10:54  توسط لیلی  | 
دخترک ده دوازده ساله پرناز و ادایی بود آن روزها که در جمع های عروسی و عزا به هم برمی خوردیم. چیزی که از او هنوز به روشنی به یاد دارم، استعداد ذاتی اش در موسیقی بود. بعد ها که پیش آمد که با مادرش در یک مهمانی زنانه همکلام بشوم، دانش آموز دبیرستان بود. مادرش می گفت: «چند تا خواستگار داره. می گه که می خواد با پول دار ترینشون عروسی کنه». یکی دوبار هم بعد عروسی دیدمش. پدر شوهرش یکی از بازارای های به نام شهر بود و همسرش با یکی دو سال سواد ابتدایی مدیر یک فروشگاه جواهرات. خود بیست ساله اش را محو و مبهم از ورای آدم ها و مراسم ها به یاد می آورم، با چهره ای سیاهپوش و افسرده که انگار گرد میانسالی بر آن نشسته باشد، از کنار مادر شوهرش تکان نمی خورد. می گفتند شوهرش «بدقلب» است و اجازه نمی دهد چشم آفتاب و مهتاب به زنش بیفتد.

همین پریروز بود که عکس دختر دو ساله اش را توی «فیس بوق» دیدم، با همان صورت نازنینی که از کودکی مادرش به یاد دارم و کر و کرشمه دخترک در آن سال های دور. پیراهن ارغوانی به تن نشسته بر صندلی یک ب.ام.و از چرم سفید. این عکس به نحو عجیبی برایم حکم تیر خلاص داشت. انگار داشتم پایان زندگی کسی را در کتابی می خواندم. 

این زندگی خوب و شرافتمندانه است، ثروتمند بودن بد نیست. بی سوادی عار نیست. قرار نیست همه موهایشان را پشت نیمکت های دانشگاه سفید کنند. حتی انتخاب همسر از روی ارقام حساب بانکی کار نابجایی نیست. آدم ها می توانند هدف های مختلفی در زندگی داشته باشند و هیچ کدام از اینها به تنهایی نه خوب است و نه بد. اما چیزی که در این داستان سرگیجه ام می دهد چرخه بیهودگی زندگی یک زن است. این که به دنیا می آییم و می میریم و در این میان و سر در پی غریزه ها می گذاریم برای «خور و خواب و خشم و شهوت»، قبول. اما برای آدمی - آدمی که فلسفه وجودی اش قطعا ماورای این مدار ناگزیر تولد و غریزه و مرگ است - چیز دیگری هم باید باشد، فلسفه ای، دلیلی، طغیانی. یک زندگی نمی تواند و نباید به این نحو باشد. هیچ زنی نمی تواند در بیست سالگی تمام شود. آدم ها نمی توانند خودشان را، استعدادهایشان را، هدفی را که برای آن به دنیا آمده اند به این ترتیب نادیده بگیرند. این ظالمانه است. این ناعادلانه است.

هی دارم فکر می کنم که کجای این قصه لنگ می زند؟

ممنون از همه دوستانی که نظر دادند. من جوابم را گرفتم. به عنوان قدردانی، کامنت ها هم در کامنت دانی جواب دارند. کشتی کج هم با خواننده ها داشته ایم! شاید تماشای لیلی که با پاچه های بالا زده و جارو به دست دم در داد و قال می کند مطبوع نباشد، اما به فهم مطلب کمک می کند! گفتم که نخوانده نماند :)

 |+| نوشته شده در  سه شنبه ۱ اردیبهشت۱۳۹۴ساعت 9:28  توسط لیلی  | 
اینجایی که ایستاده ام جای عجیبی است. هیچ وقت فکرش را هم نمی کردم که آدم به جایی برسد که مجبور شود بین آینده خودش و آینده بچه اش یکی را انتخاب کند. یعنی همیشه فکر می کردم که این دو یکی است. اما زندگی بازی از این دست بسیار دارد و من سرباز شطرنج را به این خانه سیاه کشید تا نشانم بدهد که چقدر بیراه بوده است این فرض اولیه من.

جالب این جاست که حتی این دوراهی که بر سر آنم سیاه و سفید مطلق نیست، یک منطق فازی مثل اصل عدم قطعیت هایزنبرگ بر آن حکمفرماست. اصلا معلوم نیست که اگر «رفتن» را انتخاب کنم پسرم ناخوشنود و کمتر خوشبخت خواهد بود و نمی توان گفت که اگر «ماندن» تصمیم نهایی من باشد مراحل بعدی شیب کمتری خواهد داشت تا هدف غایی. اما از دور، یعنی از همین ایستگاهی که بر متعجب بر آن تکیه زده ام؛ یک حساب سرانگشتی دو دو تا چهارتا نشانم می دهد که یا باید خودم را در اولویت قرار دهم، یا پسرک را. به همین سادگی، به همین بی رحمی.

می دانم که که فرصت هایی این چنین در زندگی آدم ها بسیار کمیابند، می دانم که این رنگ خاکستری که گیسوان بناگوشم را آراسته است در واقع تابلویی است از یک یادآوری ساده که : «لیلی آیا می دانی که زود دیر می شود؟». می دانم که بار دیگری در کار نخواهد بود، که یکبار دیگر که کره بختم از این گوشه منظومه خورشیدی فرصت ها بگذرد من کهنسال تر از آن خواهم بود که مادیان زمان را به زیر آورم... می دانم. می دانم و با این همه پاسخ من بر تارک زبانم می درخشد. پسرک هیچ نمی داند. تا سال ها بعد -شاید هم هرگز- نخواهد دانست.

جوابم نه است. پسرک خواب خواب است اما قلبم از آن «نه» که سرنوشت گفتنش را بر پیشانی ام کنده است، از آن آرزوی بزرگی که امروز به مسلخ برد، خون می گرید. 

 |+| نوشته شده در  سه شنبه ۱۸ فروردین۱۳۹۴ساعت 21:1  توسط لیلی  | 
در فرهنگ مردم این کشور دانش آموزانی که به مدارس دولتی می روند مشق به خانه نمی آورند. زمان حضور در مدرسه معمولا تا ساعت سه بعد از ظهر است و علاوه بر آن اگر والدین شاغل هم باشند کودک گاه تا شش عصر در مراکزی مشابه مهد کودک می ماند. طبیعی است که انتظار مردم این باشد که دانش آموز درس هایش را پیش از رسیدن به خانه تمام کند و اصولا از کودکی که قبل از ساعت هشت شب باید در رختخواب باشد نمی توان  توقع  انجام مشق شب داشت. علاوه بر این معلم ها همیشه تاکید می کنند که «بچه ها باید فرصت بچگی کردن هم داشته باشند».

تا اینجا، همه چیز منطقی و درست است. اما اولین زنگ خطر برای من دو سال پیش به صدا درآمد، وقتی که در جلسه اولیا و مربیان، معلم مدرسه به مادران خارجی گفت که باید (!) از نمرات نه چندان ممتاز بچه هاشان راضی باشند، چون در سیستم آموزش و پرورش این کشور بچه های خارجی به ندرت به سطح تحصیلی بچه های بومی می رسند. کمی تحقیق و بررسی بر حقانیت این موضوع صحه گذاشت. این باور عمومی و رایج شاید بتوان گفت ریشه در حقیقت هم دارد، چرا که بیشتر سوالات امتحانی و پایانی بر پایه درک شفاهی بنا گذاشته شده و از کودکان خارجی صرف نظر نژاد و سال های زندگی در این کشور و زبانی (یا زبان هایی) که در خانه به آن تکلم می کنند انتظار می رود که در سطح بچه های بومی به زبان این کشور احاطه داشته باشند. به عنوان مثال به این سوال ریاضی کودکان هفت ساله توجه کنید: 

کیک تولدی را می شود به هشت قسمت مساوی تقسیم کرد. دوازده دوست به تولد نلی دعوت شده اند. نلی چند کیک باید بخرد تا به همه کیک برسد و نهایتا چند تکه از کیک باقی خواهد ماند و قسمت های باقی مانده برابر با چند ربع کیک خواهد بود؟

بدون داشتن دو کلمه «کیک تولد» و «ربع کیک» در گنجینه واژه ها حل مساله برای کودک غیر ممکن است. معلم هم هرگز نخواهد دانست که شاگردش دقیقا در چه زمینه ای با مشکل مواجه است: زبان، درک داستان یا محاسبه؟ 

با توجه به تعداد مهاجران و مهمانان خارجی زبان، این مقوله را از مهم ترین سرفصل هایی می دانم که در سیستم آموزش و پرورش این کشور مورد بی مهری عمدی یا غیر عمدی قرار گرفته است و کار تا آن جا پیش رفته است که عدم موفقیت کودکان خارجی و این بی عدالتی آشکار، بخش پذیرفته شده ای از فرهنگ جامعه است. 

در چنین شرایطی شاید مشق شب کمک بزرگی باشد: من این را فرصتی می بینم که در آن کودک هرچه را که به احتمال قوی به دلیل کاستی زبانی در زمان حضور در کلاس نگرفته است در خانه مطرح می کند و با مرور دوباره همان مساله به زبان مادریش، به جای تمرکز برای درک خود مساله کمی هم با ریاضی یا منطق موجود دست و پنجه نرم می کند. قبول که در جامعه امروز این کشور، بچه های خارجی برای رسیدن به جایگاهی که شایسته آنند نیازمند تلاش مضاعفند، و مشق شب یک فرصت مغتنم  است. شاید بشود به جای ور رفتن با حقایق آماری و پذیرفتن شرایط موجود، مشکلات را کالبد شکافی و ریشه یابی کرد و برایشان راه حل ارائه داد.

 |+| نوشته شده در  شنبه ۱۵ فروردین۱۳۹۴ساعت 21:20  توسط لیلی  | 
 
  بالا